...

Paring : YunJae

Genre : Romantic comedy

Rate : PG-13 , NC-17

Author : Nooferie

 

 

…Real doll… ตุ๊กตาไร้ชีวิตที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีวันมีความรู้สึก...   

...ตุ๊กตาเสมือนคนจริงที่มีไว้เพื่อเป็นที่บำเรอความใคร่...   

...แต่หากจริงๆแล้วเจ้าตุ๊กตานั้นรู้สึกตัวอยู่เสมอ เพียงแต่แสดงออกมาไม่ได้เล่า...

   

...ถ้ามีเหตุบางประการที่ทำให้เจ้าตุ๊กตาขยับได้ขึ้นมา.... มันจะเป็นอย่างไร?

   

.

 

.

  

กรุงแห่งความวุ่นวายขนานแท้ที่มักจะมีเสียงผู้คนดังเซ็งแซ่ให้ได้ยินเสมอไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน เมืองหลวงของประเทศที่มีชื่อว่า ‘เกาหลีใต้’... กรุงโซล...

  

ท่ามกลางตึกระฟ้าที่ขึ้นราวดอกเห็ด ตึกทันสมัยที่สูงไม่แพ้กันแต่กลับดูโดดเด่นกว่าตึกข้างเคียงด้วยฝีมือของสถาปนิกชื่อดัง ความลงตัวและดูดีในแบบตึกร่วมสมัยจึงเป็นที่มาของที่แห่งนี้ ภายในตัวตึกหลายชีวิตกำลังขะมักเขม้นกับการทำงานที่ดูๆไปก็มีความสุขดีกับเพื่อนร่วมงานและเจ้านายแสนดี แต่ใครจะรู้ คนที่ควรขยันที่สุดบัดนี้กลับนั่งเถียงกับใครบางคนไม่หยุดปาก การงานทิ้งไว้สักครู่เพื่อเอาเวลามาต่อล้อต่อเถียงให้ถึงใจ

  

ชองยุนโฮ นักธุรกิจหนุ่มผู้ได้มรดกตกทอดมาจากพ่อที่อยากจะปลดเกษียณตัวเองมานานจนได้เวลาเหมาะเจาะกับที่ลูกชายตนเรียนจบ ตั้งแต่เข้ามาทำงานหนุ่มชองแทบจะไม่มีเวลาพัก เพราะการงานที่มั่นคงบวกกับความใหญ่โตของบริษัท แถมตนยังเป็นผู้บริหาร ถ้ามีเวลาว่างบริษัทคงจะเป็นอันล้มอย่างไม่น่าสงสัย ชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังนั่งหน้าเครียดเหมือนว่าโลกใกล้จะแตกในอีกไม่กี่นาทีหน้า นัยน์ตาคมเรียวที่ดูจริงจังอยู่เสมอจับจ้องไปยังหนุ่มร่างสูงอีกคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามใกล้ๆกัน

  

“น่า... เชื่อฉันเถอะ ถ้าไม่รีบตอนนี้ระวังจะได้กลายเป็นตาแก่นอนเหงาอยู่บ้านคนเดียวนะ” เสียงออกแนวขี้เล่นที่ดูจะเหมาะกับรูปลักษณ์ของเจ้าตัวเหลือเกินพูดเปรยๆออกมาหวังจะโน้มใจให้อีกฝ่ายคล้อยตามไปด้วยได้ แต่ดูจะไม่สำเร็จเมื่อได้คำตอบรับเป็นการส่ายหน้า

  

“บอกแล้วไงว่าฉันยังเชื่อใจใครไม่ได้ มันเสี่ยงเกินไป ยูชอน” ปาร์คยูชอน ชายหนุ่มที่ดูมีความสุขอยู่ตลอดเวลาไม่เคยมีเรื่องเครียด เพื่อนสนิทแต่เด็กเพียงคนเดียวของชองยุนโฮที่นิสัยแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ยุนโฮเป็นคนจริงจัง โดยเฉพาะกับเรื่องงานและความรัก ผิดกับยูชอนที่ถึงจะเรียนจบแล้วก็ยังไม่คิดจะสานงานต่อในครอบครัว กลับเที่ยวเล่นไปวันๆ ถือเป็นหนุ่มเจ้าสำราญเลยก็ว่าได้ แล้วสาเหตุใดที่ทั้งสองคนกลายมาเป็นเพื่อนรู้ใจกันได้ขนาดนี้... ก็คงไม่มีใครรู้

  

ไหล่กว้างไหวเล็กน้อย จ้องกลับไปยังเพื่อนรักที่ดูจะยืนยันในคำพูดตัวเองไม่เปลี่ยนแปลงก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

 

“เออๆ แต่ฉันว่านะ.... ถ้านายไม่หาแฟนไว้ควงสักคน อยากขึ้นมาจะทำไง?” เสียงนุ่มแฝงไปด้วยเสน่ห์เอ่ยพลางยิ้มกรุ้มกริ่มเรียกให้เพื่อนสนิทต้องส่ายหัวอีกรอบด้วยความเอือมระอา

  

“ฉันไม่เหมือนนายนะถึงจะขาดเรื่องแบบนั้นไม่ได้น่ะ” ยูชอนเลิกคิ้วมองพลางหัวเราะร่าชอบใจ

 

“อาฮะแล้วฉันจะคอยดูนะไอ้เพื่อนประเสริฐ...... อ้อ อาทิตย์หน้าก็วันเกิดนายแล้วสิ?” หนุ่มชองหันไปมองปฏิทินตั้งโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก แขนเรียวยกขึ้นเท้าคางพลางมองชมวิวนอกหน้าต่างบานใหญ่ยักษ์ทางด้านหลัง  

 

“งั้นเหรอ... แต่ถึงเป็นวันเกิดก็ไม่เห็นจะมีอะไรเลย ทำไม นายคึกอยากจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้ฉันรึไง”

 

“ความจริงฉันก็จะจัดให้นายตั้งหลายครั้งแล้วแต่นายไม่เอาเองนี่นา” ตาเรียวตวัดกลับมามองคนพูดทันที  

 

“งานวันเกิดหรือปาร์ตี้ที่ไนท์คลับล่ะไอ้ที่จะจัดน่ะ? แต่เอาเถอะ ฉันก็ไม่ได้คาดหวังอะไรกับนายมากอยู่แล้ว”

  

“หืม... น่าน้อยใจจริงๆ.... เอาเป็นว่า วันเกิดนายคราวนี้ฉันมีเรื่องเซอร์ไพรส์ให้แน่ๆ เตรียมใจรอไว้ได้เลย” ยุนโฮเลิกคิ้วมองเพื่อนรักอย่างไม่ไว้ใจ

  

“อ๊ะๆอย่ามองแบบนั้น รับรองคราวนี้ถูกใจนายแน่ คนระดับปาร์คยูชอนมีหรือจะทำให้ใครผิดหวัง”

  

“ก็ขอให้เป็นแบบนั้นแล้วกัน” ยูชอนยกยิ้มก่อนจะหันไปนาฬิกาแขวนผนังเรือนหรู

  

“เอ๋... บ่ายกว่าแล้วเหรอเนี่ย งั้นฉันไม่รบกวนละ ทำงานให้สนุกนะไอ้คุณยุน” ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นลาท่านประธานที่หนุ่มเกินกว่าควรจะเป็นประธาน ยุนโฮพยักหน้าส่งๆไปไม่คิดจะสนใจคำถากถางนั่น มือหนาเลื่อนไปหยิบเอกสารขึ้นมาเตรียมอ่านต่อขณะที่แขกประจำอย่างยูชอนก็เดินออกจากห้องด้วยท่าทางสบายอกสบายใจซะเหลือเกินตามฉบับ

  

.

 

.

  

“แล้วจะให้อะไรไอ้ยุนดีวะ...” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองขณะนั่งรอรถติดอยู่ในรถสปอร์ตแลมโบกินีคู่ใจที่ขัดซะมันวับ ก่อนสมองที่ไม่ค่อยได้คิดอะไรหนักๆจะปิ๊งความคิดขึ้นมา ปากที่ติดจะห้อยนั้นเผยรอยยิ้มออกมาแฝงไว้ด้วยความชั่วร้าย....

  

“ไอ้นั่นล่ะ!! เหมาะกับนายมากเลยยุนโฮ ของแพงๆแบบนั้นเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทหรอกนะ...” ยูชอนหัวเราะในลำคอพลางหยิบโทรศัพท์บางเฉียบขึ้นมากดหารายชื่อ ฮัมเพลงไปด้วยด้วยความอารมณ์ดีของเจ้าตัว เมื่อเจอเบอร์ที่ต้องการก็ไม่รีรอที่จะกดโทรออกทันทีก่อนจะกรอกเสียงลงไปเมื่อมีเสียงดังขึ้นจากปลายสาย

  

“ไง ฉันเองยูชอน.... เออสบายดีๆ ว่างอยู่รึแปล่าพอดีมีอะไรอยากให้ช่วยหน่อย.... ฮ่า ๆ ๆ แสนรู้นี่หว่า.... เฮ้ยปล่าๆ เปล่าด่านะ... เออ ไม่ได้เอาไปใช้เองหรอก คนอย่างปาร์คยูชอนไม่เห็นต้องพึ่งไอ้นั้นเลย...... โด่ อิจฉาก็บอกมาเหอะน่า..... อืม จะให้เป็นของขวัญวันเกิดเพื่อนซะหน่อยขอแบบเกรดดีสุดแล้วกันนะ.......... หา...เออ.....” หนุ่มขี้เล่นมุ่นคิ้วอย่างใช้ความคิดก่อนจะยิ้มแบบเดิมออกมา

  

“ขอเป็นผู้ชายละกัน แต่เอาแบบเห็นแล้วตะลึงเลยนะโอเคป่ะ อ้อ เอาตัวเล็กๆเอวบางๆผิวขาวๆดูน่าทะนุถนอมด้วย...... เออน่าฉันรู้ว่าอย่างนายทำได้อยู่แล้ว..... ฮ่าๆๆไอ้บ้ายอเอ๊ยยย เออ เอาเป็นว่าอาทิตย์หน้าฉันจะไปรับของนะ.... อืมขอบใจมาก แล้วเจอกัน” นิ้วเรียวกดปิดฝามือถือลงแล้วเก็บเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างเดิมพลางผิวปากอย่างสบายใจ

  

ช่วยไม่ได้นะไอ้ยุน...

  

เคยว่าฉันว่ารสนิยมแปลกเอง.... บอกว่าดีก็ไม่เชื่อ....

  

ปาร์คยูชอนเพื่อนสนิทนายคนนี้จะสนองให้ลองเอง !!!

       

 

To be continue…

 

edit @ 31 Dec 2008 10:53:24 by Nooferie