...

Paring : YunJae

Genre : Romantic comedy

Rate : PG-13 , NC-17

Author : Nooferie

 

 

ชายหนุ่มคนเดิมๆ บรรยากาศเดิมๆ เวลาเดิมๆ สถานที่เดิมๆ และ....  

 

งานเดิมๆ !!  

 

หนุ่มชองเจ้าของใบหน้าคมแสนมีสเน่ห์กำลังนั่งอ่านแผ่นกระดาษในมืออยู่ด้วยอารมณ์ที่เดาไม่ถูก อาจเพราะเจ้าตัวไม่ชอบที่จะแสดงอารมณ์แท้จริงเอามาเท่าไหร่นัก แผ่นแล้วแผ่นเล่าที่เขาต้องลงมือตรวจความถูกต้องด้วยตัวเอง แต่ก็นับว่ายังดีที่วันนี้มีไม่มากชิ้นนัก และนั่นก็หมายถึงว่าเขาจะได้กลับบ้านเร็วขึ้นนั่นเอง ถึงจะอยากตรวจให้เสร็จเร็วๆเท่าไหร่แต่ก็ต้องทนอ่านทุกบรรทัดอย่างละเอียดเพื่อจะได้ไม่พลาดอะไรเล็กๆน้อยๆไป  

 

‘ผ่าง!!!’  

 

“ยุนโฮ!!!” เสียงเปิดประตูออกอย่างแรงเหมือนโดนถีบซะมากกว่าพร้อมกับเสียงคุ้นหูที่ดังตามมาติดๆนั่นเรียกให้สายตาคมละจากตัวหนังสือถี่ยิบขึ้นไปมองแขกผู้มาเยือนด้วยแววตาแกมรำคาญ  

 

“มาอีกแล้ว...” ยุนโฮเปรยเบาๆแล้วหันไปอ่านเอกสารต่อ ร่างโปร่งที่ยืนหอบราวเพิ่งวิ่งมาราธอนเสร็จไปเมื่อครู่เดินกึ่งคลานเข้ามานั่งที่ประจำ... เก้าอี้ตัวตรงกันข้ามนั่นเอง  

 

“เฮ้ออออ เหนื่อยชะมัด... แล้วแทนที่นายจะต้อนรับฉันด้วยความคิดถึงนะ...ปาร์คน้อยใจจริงๆ โถ่.... เอาเถอะๆ ฉันแค่จะมาชวนนาย จำชางมินได้มั้ย ชิมชางมิน ลูกเจ้าของบริษัทตุ๊กตาที่ฉันสั่งไปทำให้นายนั่นแหละ” ยูชอนพูดเข้าประเด็นทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจถ้อยคำแสดงความเศร้าโศกของเขาเลยสักนิด...   

 

“อ้อ... ไอ้เด็กที่ใช้สมองปราดเปรื่องของมันไปในทางผิดๆน่ะนะ ก็สงสัยอยู่ว่าชื่อบริษัทที่อยู่ในโลงนั่นมันคุ้นๆ”  

 

“เออๆนั่นแหละ พอดีมันชวนฉันไปเดินชมคอลเลคชั่นตุ๊กตาในร้านที่เพิ่งจะตกแต่งเสร็จน่ะ เห็นว่าจะถามความประทับใจซะหน่อย นายจะไปด้วยกันมั้ย...?” ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ มองเพื่อนสนิทที่นั่งรอคำตอบด้วยความหวังแล้วไหวไหล่เล็กน้อย  

 

“ถึงฉันจะบอกว่าไม่ไปนายก็ต้องหาทางบังคับให้ไปอยู่ดี” ยูชอนยิ้มกว้าง ไม่สนใจประโยคที่เหมือนจะลอบด่าไปในตัว  

 

“แสดงว่านายจะไปใช่มะ ดีๆๆ มันต้องแบบนี้สิเพื่อนรัก!!”  

 

“แต่รอฉันทำงานเสร็จก่อนล่ะ” ร่างโปร่งยิ้มไปพยักหน้ารับไปก่อนจะเดินไปเอนตัวนอนบนโซฟาประจำตัว ขณะที่ยุนโฮก็หันไปสนใจงานตนต่อ   

 

ใช้เวลาไม่นานนักเพราะงานส่วนที่เหลือมีไม่มาก นิ้วเรียวตวัดเซ็นชื่อลงบนเอกสารชุดสุดท้ายแล้วจัดวางไว้บนโต๊ะเพื่อรอให้เลขานำไปเช็คอีกครั้ง ใบหน้าคมหันไปมองนาฬิกาที่เข็มสั้นชี้ไปใกล้เลขห้าก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองคนที่ดูท่าจะหลับลึกไปแล้ว ขายาวขยับลุกขึ้นยืนแล้วสาวไปใกล้โซฟาหนังที่มีร่างของใครบางคนนอนฝันอยู่ มือหนาเลื่อนไปสะกิดเบาๆเรียกให้คนตื่นง่ายลืมตาขึ้นทันที  

 

“เสร็จแล้วเหรอ ป่ะๆ” ยูชอนขยี้ตาตัวเองเบาๆพร้อมกับสาวเท้าเดินนำออกจากห้องไปเพื่อขึ้นรถคันเดิม  

 

ยานพาหนะสีดำสนิทเคลื่อนตัวไปตามทางที่คนโดยสารมาด้วยบอกเป็นระยะ ถนนที่ดูไม่คุ้นเท่าไหร่สำหรับคนที่ไม่ค่อยได้ใช้เส้นทางสายนี้อย่างยุนโฮเริ่มปรากฎขึ้น แล่นไปสักพักจนเห็นตึกใหญ่ด้านซ้ายมือ กระจกบานกว้างที่ติดไว้ต่างกำแพงที่ชั้นแรกของตัวตึกนั้นติดฟิล์มที่มืดซะจนเกือบจะมองด้านในไม่เห็น แต่ชื่อบริษัทที่เด่นหลาอยู่ด้านหน้านี่ก็คงจะแก้คำสงสัยได้ดีว่าเป็นตึกอะไร  

 

‘Shim Real Doll’  

 

รถหรูถูกขับเข้าไปภายในที่จอดรถซึ่งทำไว้เฉพาะลูกค้า เมื่อตัวรถจอดสนิทตรงล๊อคที่ขีดเส้นไว้เครื่องยนต์ก็ดับลงตาม ร่างสูงลงจากรถแล้วเดินตามคนที่นำไปก่อนแล้ว  

 

“บริษัทใหญ่เว่อร์จริงๆ...” เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆขณะมองตัวตึกที่ดูสูงพอๆกับบริษัทของเขาเลยก็ว่าได้  

 

“แน่ล่ะ เห็นอย่างนี้ก็เถอะ ส่งออกต่างประเทศด้วยเชียวนะ ไม่ใช่ว่าใครก็ซื้อได้ ทีนี้รู้ซึ้งกับของขวัญฉันรึยังล่ะ”  

 

“เออๆ ขอบใจมากไอ้เพื่อนบังเกิดเกล้า... จะควักเงินจ่ายทั้งที... คิดยังไงถึงมาซื้อตุ๊กตานี่ได้น่ะ” ประโยคหลังที่ใช้น้ำเสียงเบาๆเพราะไม่ได้ต้องการให้อีกฝ่ายได้ยิน และมันก็ดูเหมือนว่าจะได้ผลเมื่อ ‘เพื่อนบังเกิดเกล้า’ ยิ้มร่าเดินผ่านเข้าไปในตัวตึก ใบหน้าคมส่ายน้อยๆพลางเดินตามเข้าไป ทันทีที่ขายาวก้าวเข้าไป ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็ทำเอาขนแทบลุก ยูชอนเดินตรงไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ไม่ไกลนัก พนักงานชายยิ้มรับทันทีที่เห็นผู้มาเยือน  

 

“ฉันมาพบชิมชางมินน่ะ”  

 

“ครับ นัดไว้หรือเปล่าครับ” ไม่ทันที่จะได้ตอบ เสียงคุ้นหูก็ดังขัดขึ้นมาซะก่อน  

 

“พี่ยูชอน มาแล้วเหรอ” แขกสองคนหันไปมองเจ้าของเสียงพร้อมกันราวนัดกันไว้ก่อน ชายหนุ่มเจ้าของผิวสีน้ำผึ้งพ่วงมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ร่างสูงโปร่งราวนายแบบในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงแสล็คสบายๆเดินตรงมายังเขาทั้งสองคน นัยน์ตาสีเข้มหันมาสบกับร่างสูงที่ยังไม่ได้ทัก  

 

“เอ๋.... หรือว่า... พี่ยุนโฮใช่รึเปล่าเนี่ย!! ไม่ได้เจอกันนาน หล่อไม่สร่างเลยนะครับ จำผมได้มั้ย ชางมินเอง” ปากหยักยกยิ้มน้อยๆพลางพยักหน้า  

 

“จำได้สิ ชิมชางมิน...ไอ้เด็กแก่แดด” ชางมินหัวเราะลั่น ดูแล้วมันคุ้นๆ...  จะไม่คุ้นได้ยังไง  ก็ท่าทางแบบนั้นน่ะ เหมือนเพื่อนตัวดีข้างๆนี่เด๊ะราวถอดกันออกมา!  

 

“เอาเถอะๆ ตามมาเลยครับ นี่ผมเปิดให้พวกพี่ดูเป็นคนแรกเลยนะเนี่ย จริงสิพี่ยุน ตุ๊กตาที่พี่ยูชอนสั่งผมให้ทำให้พี่น่ะได้แล้วใช่มั้ย” ร่างโปร่งเดินเข้าไปด้านในของชั้นแรก ยิ่งลึกมากเท่าไหร่บรรยากาศรอบข้างก็ยิ่งเปลี่ยน จากเฟอร์นิเจอร์รอบข้างที่ดูเป็นบริษัทโก้ๆธรรมดามาเป็นโทนสีแดง แดงเข้ม จนไปถึงดำ  

 

“อืม นายเป็นคนทำเหรอ?”  

 

“ผม? ฮ่ะๆๆ ผมไม่ได้เป็นคนทำตุ๊กตาหรอกครับ หน้าที่ของผมก็แค่เดินตรวจงานไปเรื่อยเท่านั้นเอง แต่ผมก็สั่งออเดอร์ตามสเป็คที่พี่ยูชอนบอกทุกอย่างเลยนะ มีอะไรผิดพลาดรึเปล่า? พี่ยุนโฮไม่ชอบเหรอครับ”  

 

“เปล่าหรอก ก็....น่ารักดี ใครเป็นคนตั้งชื่อน่ะ”  

 

“น้องสาวผมเอง แต่ปกติเราจะให้ลูกค้าระบุชื่อมาเองน่ะครับ พอดีพี่ยูชอนให้ผมตั้งให้เองเลยไปขอให้น้องสาวช่วยนิดหน่อย เพราะดีใช่มั้ยครับ... คิมแจจุง อ๊ะ ถึงแล้วๆ” ชางมินหยุดอยู่หน้าประตูสีขาวมุกบานใหญ่สองบานก่อนจะเปิดบานด้านขวานำเข้าไปโดยมีอีกสองคนด้านหลังตามไปติดๆ  

 

“โห... กว้างแฮะ” ห้องกว้างใหญ่ที่ทาสีพื้นเป็นสีขาวมุกเหมือนบานประตู เต็มไปด้วยตุ๊กตาที่ดูราวกับคนจริงทั้งนั่ง นอน รวมถึงยืนอยู่ประปราย บ้างก็เป็นฉากอยู่ตรงมุมห้องแล้ววางตุ๊กตาไว้เหมือนเป็นของโชว์ ทั้งชายทั้งหญิง ตุ๊กตาส่วนมากหลับตา แต่บางส่วนก็ลืมตาไว้อยู่แล้ว ร่างโปร่งนำแขกทั้งสองไปยังตุ๊กตาหญิงชายที่ยืนเรียงคู่กันอยู่สามคู่ แต่ที่น่าแปลกก็คือ ตัวที่เป็นผู้ชายนั้นใบหน้าแทบไม่ต่างกับผู้หญิงเลยแม้แต่น้อย  

 

“คู่ซ้ายสุดที่ลืมตาอยู่นี่เป็นเกรดซีครับ เกรดต่ำสุดของบริษัทเรา ตอบสนองอะไรไม่ได้เลย แค่ให้ความรู้สึกคล้ายของจริงเท่านั้นเอง ส่วนคู่ตรงกลางนั่นเกรดบี เวลาเรียกชื่อถึงจะลืมตา เปิดปากได้อัตโนมัติ เอ...น่าจะมีเท่านี้นะเท่าที่ผมจำได้ ส่วนคู่ขวาสุดเป็นเกรดเอ แบบที่พี่ยุนโฮมีนั่นแหละครับ ถ้างั้นพี่คงรู้แล้วสิว่าทำอะไรได้บ้าง” สิ้นเสียงใบหน้าคมก็ส่ายน้อยๆเรียกความแปลกใจจากคนที่อายุน้อยสุดในที่นี้ได้ดี  

 

“เห พี่ยุนนี่ตายด้านรึเปล่าครับเนี่ย... ฮะๆๆผมล้อเล่นน่ะ เกรดเอ พูดง่ายๆก็ตอบสนองเหมือนคนจริงมากที่สุด ในตัวมีประจุไฟฟ้าเบาๆอยู่ เวลาทำอะไรตัวจะร้อนขึ้นเล็กน้อยให้ความรู้สึกสมจริงเวลาสัมผัสน่ะครับ แล้วก็... เรื่องตานั้นเหมือนเกรดบี เพียงแต่จะเปิดปิดได้ตามเซ็นเซอร์ในแต่ละจุดที่ใส่ไว้ตามตัว รวมถึงที่ปากด้วย อ้อ ลิ้นขยับได้ด้วย เจ๋งใช่มั้ยล่า พูดภาษาชาวบ้านก็คือมันดูดเป็นนั่นเอง ส่วนช่วงล่าง อันนี้ของบริษัทเราไม่เหมือนกับที่อื่นเลยนะครับเพราะมันจะตอบสนองได้เหมือนจริงสุดๆ นอกจากจะร้อนเหมือบกันคนจริงๆแล้วยังรัดได้เหมือนของจริงอีกด้วย แต่ขาดไปอย่างเดียวคือเจ้าตุ๊กตามันจะปล่อยออกมาตอนเสร็จไม่ได้น่ะครับ ความจริงถ้าจะให้ทำมันก็ทำได้อยู่ เพียงแต่ผมไม่อยากจะให้มันไปเน่าอยู่ในตัวตุ๊กตาถ้าไม่ได้ใช้งาน... เป็นไงๆๆครับ ผมพูดให้ฟังแบบนี้พี่ยุนอยากจะลองแล้วมั่งยัง?” เด็กหนุ่มพูดร่ายยาวเป็นชุดเหมือนกับว่าตัวเองเป็นเซลขายของจนยุนโฮแทบลมจับ ก็ไอ้แต่ละอย่างที่พูดออกมานั่นน่ะ... ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าติดมาจากใคร!!  

 

“เฮ้ยมันขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่น่าล่ะแพงซะ นายก็อย่าลืมใช้ให้คุ้มกับเงินที่ฉันจ่ายไปล่ะไอ้ยุน”  

 

“เออ ถ้าฉันทนไม่ไหวล่ะก็นะ... แล้วมัน..... ไม่มีเสียงเหรอชางมิน” ร่างโปร่งเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะมุ่นลงอย่างใช้ความคิด  

 

“อืมม...พี่หมายถึงเสียงครางรึเปล่า ความจริงแล้วถ้าลูกค้าสั่งเอาไว้ทางเราก็จัดทำให้ได้น่ะ แต่ต้องเป็นเกรดเอเท่านั้น ส่วนตุ๊กตาแจจุงของพี่ยุนนั่นผมไม่แน่ใจว่าให้คนใส่เสียงไปด้วยรึยัง เท่าที่จำได้...ก็น่าจะใส่ไปแล้วนะครับ เห็นว่าเป็นพี่ยูชอนสั่งผมเลยใส่ลูกเล่นให้ครบ อ้อ ถ้าพี่ยิ่งกระแทกแรงเท่าไหร่เสียงมันก็จะดังขึ้นเท่านั้นน่ะนะ” ร่างสูงพยักหน้าส่งๆไปทั้งๆที่ในใจยังคงมีเรื่องสงสัยคาไว้อยู่  

 

“อ๊ะจริงสิ! ของพี่ยุนผมสั่งให้เขาทำแบบพิเศษไว้ด้วยนะครับ” ชางมินว่าพลางยิ้มร่าราวเด็กได้ของเล่น แต่คำว่า ‘พิเศษ’ กลับทำเอาเจ้าของตุ๊กตาสะดุ้ง  

 

“พิเศษอะไรของนายอ่ะมินมิน อย่าบอกนะว่าตุ๊กตามันจะลุกขึ้นมาออนท๊อปให้ไอ้ยุนมันได้ด้วย?” ยูชอนที่กำลังสนุกกับการขยับแขนขาตุ๊กตาในห้องเล่นหันมาถามทั้งๆมือยังง่วนอยู่กับตุ๊กตา  

 

“พี่จะบ้าเหรอ ถ้าทำแบบนั้นได้ผมคงได้ชื่อว่าสร้างหุ่นยนต์เสมือนคนได้ดีที่สุดในโลกแล้วมั้งครับนั่น แบบพิเศษที่ผมว่าน่ะคือตุ๊กตาแจจุงเรียกชื่อพี่ยุนได้ต่างหาก” ใบหน้าคมหันขวับมามองทันที ตาเรียวเบิกกว้างกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน  

 

“เรียกชื่อพี่??”  

 

“ช่าย เรียกเวลาครางไงครับ เร้าอารมณ์ดีออก ฮ่าๆๆๆ จริงสิๆ รู้มั้ยว่าเสียงที่ผมเลือกมาใส่น่ะหายากสุดๆจนผมต้องสร้างเสียงจากคอมขึ้นมาเองเชียวนะ เพราะไม่รู้จะเอาผู้ชายหรือผู้หญิงมาพากย์ดี พี่ลองไปฟังดู แล้วจะติดใจ ฮ่ะๆๆ แล้วพี่ยูชอนว่าไงครับ สนใจซื้อกลับบ้านสักตัวมั้ยเห็นจับอยู่นาน” ยุนโฮถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้ว่าควรจะดีวจหรือหนักใจดีกับความพิเศษนั่น ขายาวก้าวเดินไปหาร่างโปร่งที่จดๆจ้องๆอยู่กับตุ๊กตาหน้าหวาน แน่นอนว่าเป็นผู้ชาย...  

 

“ไม่ล่ะ แค่เดินมาเชยชมความน่ารักนิดหน่อย คนระดับปาร์คยูชอน อยากเมื่อไหร่ก็มีคนตัวเป็นๆมานอนรออยู่แล้วนี่นา” เรียวปากแย้มยิ้มอย่างมีความสุขหากแต่สายตากับสองมือยังไม่เลิกยุ่งกับตุ๊กตา  

 

“อ๋อเหรอครับ ถ้าไม่คิดจะซื้อก็กรุณาปล่อยมือด้วยละกันเดี๋ยวของผมจะสึก” คนอารมณ์ดีค้อนขวับก่อนจะยอมปล่อยแต่โดยดี  

 

“เออ หวงจริงนะ ว่าแต่นายเคยลองเองบ้างรึยังล่ะ”  

 

“ผมเหรอ... ยังไม่เคยหรอกครับ ก็อย่างว่าน่ะนะ... สมองผมมันดี เลยต้องไปทำงานอะไรที่สร้างสรรค์หน่อย ไม่มีเวลามาทำอะไรพวกนี้หรอกครับ” พูดยิ้มๆ แต่ไม่ได้รู้เลยว่ารอยยิ้มนั่นมันกระตุกต่อมความหมั่นไส้จากคนฟังได้แรงนัก  

 

“โอ๊ยยยย พ่อหัวดี วันๆเอาแต่คิดค้นลูกเล่นใหม่ๆให้ตุ๊กตาล่ะสิไม่ว่า” ชางมินไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจแล้วหันไปมองร่างสูงอีกคนที่เดินดูตุ๊กตาอยู่ไม่ไกล  

 

“ไงครับพี่ยุน มีตัวไหนถูกใจกว่าตุ๊กตาแจจุงบ้างมั้ย ผมเปลี่ยนให้ได้นะ” ใบหน้าคมยิ้มออกมาน้อยๆก่อนจะส่ายหน้าแล้วเดินกลับมาที่เดิม  

 

“ไม่ต้องหรอกไม่เป็นไร”  

 

“หื้มม... แจจุงสวยสุดแล้วก็บอกมาเหอะคร๊าบบบเพื่อนยุน” ยุนโฮหันไปมองเพื่อนสนิทที่ยิ้มโชว์ฟันมาให้อย่างเอือมระอา  

 

“มันก็แหงอยู่แล้วล่ะเนอะไอ้ยุน พี่บอกแล้วไงชางมิน รูปร่างหน้าตาแบบแจจุงน่ะ สเป็คไอ้ยุนมัน!! ยูชอนซะอย่างต้องเลือกที่ดีที่สุดให้อยู่แล้ว ใช่มะๆ”   

 

“เออๆ เลิกพล่ามแล้วจะกลับได้ยัง?” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างขอไปที เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้ารับชางมินก็เดินนำไปด้านนอกห้องทันทีเพื่อส่งแขก  

 

“ถ้าเกิดมีปัญหาอะไรพี่ยุนโฮบอกผมได้นะครับ เดี๋ยวถ้าต้องมีค่าใช้จ่ายผมจะไปเก็บที่พี่ยูชอน เอ้า ผมส่งแค่นี้นะ ไว้เจอกันใหม่ครับ” พูดจบร่างสูงโปร่งก็เดินลิ่วเข้าลิฟต์ข้างๆห้องโถงกว้างคุ้นตาที่เข้ามาเจอตอนแรกนั่นเอง ทำเอายูชอนอ้าปากค้าง  

 

“อะไรวะ นึกจะไปก็ไป... อ้อ ไอ้ค่าใช้จ่ายที่มันบอกเมื่อกี้ฉันไม่จ่ายนะเว้ยไอ้ยุน แค่นี้ตังก็หดจะตายแล้ว ใช้อีกเดี๋ยวโดนป๊าเขม่นกันพอดี”  

 

“เออ ไอ้งก รวยจะล้นฟ้าอยู่แล้ว ไอ้ที่ว่าหดน่ะเพราะเอาไปเที่ยวมากกว่าละมั้ง โตจนจะแก่แล้วนะนายเพลาๆลงบ้างก็ดี ระวังจะหาแฟนจริงๆไม่ได้ล่ะ” ยุนโฮพูดพร้อมเดินนำไปด้านนอกตึก  

 

“คร๊าบๆ ยังกับตัวเองได้แฟนแล้วน่ะ... อ๊ะๆๆล้อเล่นๆไม่ต้องมองกันแบบนั้นก็ได้”   

 

“พูดมากน่ะ... เดี๋ยวฉันแวะไปบ้านนายก่อนแล้วกัน ไปหาริคกี้หน่อย” ยูชอนพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้พลางหย่อนตัวเข้าไปนั่งบนเบาะรถแล้วปิดประตูตามพร้อมๆกับอีกฝ่าย ยุนโฮสตาร์ทเครื่องก่อนจะขับกลับออกไปด้านนอกตัวบริษัทเพื่อไปยังจุดหมายทันที

 

 

 

 

to be continue...

edit @ 31 Dec 2008 11:19:28 by Nooferie